Er is geen hamer of een sikkel waarmee ik mooie dingen kan bewerkstelligen, omdat ik zelf het instrument ben waarmee gewerkt wordt.

Al heel wat jaartjes werk ik als integraal & spiritueel coach en heb ik vele mensen mogen begeleiden bij hun spirituele groei en ontwikkeling. Velen noemen me kracht-vrouw, oer-vrouw, heks of kosmische strijder voor vrijheid, liefde & licht.  

Mijn behoorlijk lange geschiedenis van heel hard werken, oefenen, ervaren en zelf te genezen van diep beschadigde structuren, heeft me gebracht tot waar ik nu mag zijn.

Met moeder Terra en vader Kosmos voel ik een hele diepe connectie. En mijn ‘ziel’ mag het wijze verbindingsstuk zijn van beiden. Het spirituele werk dat ik verricht bij anderen, pas ik vrijwel dagelijks op mezelf toe. Dit doe ik door verbonden te blijven met mijn eigen natuurlijke staat van zijn.

Je zou kunnen zeggen dat ik trouw aan mijzelf ben. Waardoor ik niet (meer) afhankelijk ben van goedkeuring, complimentjes of bevestiging van mijn persoontje.

Vanaf de dag dat ik begrijpend kon lezen, was ik bijna dagelijks met mijn neus in de boeken te vinden.

Alle vragen die in mijn hoofd opkwamen zocht ik op, gefascineerd tot het kleinste detail van ons bestaan. Heel belangrijk kinderonderzoek verrichte ik naar de mens, de kosmos, de dood en de Aarde. Waar kwamen de mensen vandaan? Bestaan er buitenaardse wezens of ruimteschepen? Zijn mijn ouders wel mijn echte ouders? Wat zijn sterren en waarom zijn deze er? Zitten er beestjes in het bloed waaraan je dood kan gaan? Hoe ziet de aarde eruit, plat of rond? Eigenlijk was mijn denken veel te groot voor een kinderbrein, maar ik kon het niet laten.

‘Heidy vindt de vlieg die op het raam zit veel interessanter dan de lesstof’. Afgeleid door een irritant etiketje die ik in mijn nek voel prikken, hoor ik kinderen op de achtergrond. Iemand steekt zijn vinger op en vraagt of die naar het toilet mag. De leraar is iets op het bord aan het schrijven en staat met zijn rug naar de klas. Hardop legt hij dingen uit die niet interessant genoeg zijn. Een vlieg landt op het raam en begint grappig te lopen.

Hoe kunnen vliegen op ramen lopen zonder eraf te vallen? Waarom kunnen wij dat niet dan? Hebben vliegen plak of zuignappen aan hun pootjes, waardoor dat mogelijk is? Opeens zie ik ietsje verderop een dode vlieg op de vensterbank liggen. Ik reik uit en moet met mijn stoel op twee poten gaan hangen. Yes, hebbes!

Deze gaat mee naar huis, dan kan ik straks met ons pap zijn loep die pootjes bekijken. Met een superblij gezicht kijk ik naar mijn buurmeisje die ongeïnteresseerd terug kijkt. Ze haalt haar schouders op en werpt een dodelijke blik op de vlieg. Zorgvuldig stop ik de dode vlieg in een leeg trommeltje waar fruit in heeft gezeten. De leraar slaat met zijn stok op tafel en roept Heidy je bent er wéér niet bij!

Mijn hersens en manier van voelen veranderden niet naarmate ik ouder werd. Maar naar tevredenheid van anderen had ik me inmiddels flink aangepast. Lachen om grappen waar ik geen snars van begreep of quasi geïnteresseerd luisteren naar de oppervlakkigheden waar andere jongeren zich mee bezighielden. Steeds weer opnieuw ging het mis in het contact leggen met anderen. Daardoor werden mensen vaak boos op me en ik kon nooit goed begrijpen waarom.

Niet alleen was ik sociaal onhandig te noemen, maar het leek wel alsof ik vanuit de juiste intentie keer op keer de plank volledig missloeg. Je begrijpt dat ik in plaats van te ontwikkelen tot een mens met zelfvertrouwen, een uit-elkaar-gerukte jong volwassene was geworden. Eentje die in twee complexe werelden leefde – de uiterlijke wereld die iedereen mocht zien en een innerlijke wereld die ik verzweeg.

Door mijn ‘moeilijke’ hersenen ging ik veel te diep in op de materie en wilde ik alles leren begrijpen. Met een mooi woord heet dat ‘hersenstormer’ zijn, waarbij ik nachtenlang lag te piekeren over het gedrag van mensen. Piekeren over het leven op Aarde en de vreemde koude wereld waarin ik terecht was gekomen. Misschien zullen meer mensen zichzelf herkennen in mijn verhaal. Maar soms is het gewoon fijn om zo nu en dan heel eventjes weg te kunnen kijken. Sommige breinen steken nu eenmaal wat moeilijker in elkaar. En uit ervaring weet ik dat het erg lastig kan zijn om zoveel te voelen en als energie in jezelf op te nemen.

Een aantal jaren voor mijn dertigste heb ik de bodem aangeraakt en mijn dieptepunt bereikt.

In paniek, met hypochondrie, hartkloppingen, ernstige slaapproblemen en totaal uitgeput zat ik bij de huisarts te huilen. Deze hoorde mijn verhaal aan en hij stelde een persoonlijkheidsonderzoek met intelligentietest voor.

Daaruit kwam naar voren dat ik een vorm van contextuele hoogbegaafdheid had. Van de term HSP (High Sensitive Person) had men destijds nog nooit gehoord. Voor die tijdsperiode had ik een zeer moderne stempel adhd met ‘autistische’ kenmerken meegekregen. De dokter had zijn plicht gedaan en met een receptje rustgevende pillen en verwijsbriefje voor een psycholoog werd ik weer naar huis gestuurd.

Die pillen heb ik overigens nooit genomen. Door de hypochondrie was ik banger voor de bijwerkingen dan voor de kwaal zelf. Dus ben ik heel hard aan de slag gegaan met de dingen voor mijzelf op een rij te krijgen. Dit deed ik door middel van zelfhulpboeken, psychologen, energetisch healers, trainingen, workshops & opleidingen.

De buitenkant van iemand zag er zo anders uit dan wat ik zag en voelde bij die persoon. En mijn jongere jaren was het een absolute NO GO om over gevoelens en emoties die ik bij anderen voelde te praten. Waarom lach jij? Je bent toch verdrietig?

Achteraf gezien begrijp ik natuurlijk dat alles met elkaar samenhangt, maar geloof me dat ik mezelf een incompleet mens voelde, omdat er niets meer klopte aan mijzelf. Mensen vonden mijn penetrante blik en moeilijke vragen echt niet fijn (wat ik nu kan begrijpen 😊). Voor mijn gevoel liep ik voornamelijk tegen afwijzing en onbegrip aan.

Automatisch ging ik me aanpassen naar het gewenste normatieve en dat was de enige manier voor mij om te kunnen ‘overleven’. Het coping-mechanisme was mijn houvast om van tactiek veranderen of om terug te vallen op het bekende en vertrouwde. Dat was mijn eigen unieke manier om te begrijpen hoe mensen in elkaar staken en om sociale vaardigheden aan te leren.

Bepaalde vormen van – ‘hoogbegaafdheid’ bij meisjes worden bijna nooit of veel te laat gediagnosticeerd. Dit komt omdat zij zich geweldig goed kunnen aanpassen aan de omgeving. Voor mij geldt dat ik alles zag en begreep wat er gaande was in de wereld, maar dat ik niets van de mensen om me heen begreep. Dat dit nu Nieuwetijdskind of Sterrenzaad wordt genoemd vind ik meer vriendelijke benaming.

Eenmaal volwassen leken alle tijdlijnen door elkaar heen te schuiven en was het leven één grote chaos geworden. Hierbij probeerde ik soms twintig ballen omhoog te houden zodat ze niet zouden vallen.

Vele dingen liepen tegelijkertijd naast elkaar, zoals werken in een slagerij, energetische massages geven op een zolderkamertje. Daarnaast studeren en werken bij jeugdzorg om ook nog in de avonduurtjes yogalessen te geven in een buurthuis. Koken voor familie en vrienden, twee kinderen opvoeden, anderen helpen en begeleiden, verhuizen, verbouwen. Een luisterend oor bieden, sterfprocessen begeleiden, onderzoek verrichten naar de wereld, zelfhulpboeken lezen enzovoorts.

Vraag me niet HOE, maar ik heb het heel erg lang volgehouden en voor elkaar gekregen!

Tot de dag dat ik een bijna fataal auto ongeluk kreeg en op vrij brute wijze ‘Wakker’ werd geschud. 

Het werd dus tijd om te stoppen waarmee ik bezig was! Het eerste wat ik moest doen, was mijzelf onder ogen komen en naar de spiegels te kijken die ik in mijn leven gepresenteerd kreeg. Wie was ik zonder illusies, zonder al die buitenkantjes, zonder masker, zonder gepijnigd ego en zonder aanpassingsgedrag of coping mechanisme. Wie was Heidy werkelijk achter de zogenaamde onkwetsbare buitenkant en wat wilde ze eigenlijk zélf?

Dit hele zelfonderzoek was een pittige klus waarbij ik laag voor laag alle schaduwen van mijzelf onder ogen ben gekomen. Daarbij ontdekte ik de sleutel tot ware zelfbevrijding van alle kettingen waaraan ik dacht vastgeketend te zitten.

Ondanks dat ik nog dagelijks leef met fysieke pijn van het ongeval en mezelf van dag tot dag lichamelijk moet aanpassen. Heb ik mezelf genezen van vrijwel alle kapotte emotionele en mentaal opgebouwde structuren. Deze ‘wedergeboortes’ zorgden ervoor dat ik volop toegang kreeg tot de gaven en talenten die ik vroeger als kind al bij me droeg.

Wanneer je me nu als mens leert kennen, zie je helemaal niet van hoe ver ik heb moeten komen.

Authentiek, soeverein, vanuit mijn androgyne kernwaarden naar mijn bestaansrecht leven, ware de hoogste doelen die ik als mens wilde bereiken. Maar daarvoor moest ik (vreemd genoeg) éérst een imperfect mens durven te worden.

De weg daarnaartoe is natuurlijk niet zonder slag of stoot gegaan want ik ben voor mijn gevoel door het slijk heen gegaan. Daarin heb ik boosheid, schaamte en walging over mijzelf gevoeld en vele oude verbitterde tranen eruit gehuild. Met een mooi woord heet dat het ‘transformatieproces’. Nou, aan mijn hoela hoor want het sterven van mijn ego voelde als een zes jaar durende karaktermoord!

En nee, ik hoef absoluut geen Verlicht of Opgestegen Mens te worden. Voor mij is dat veel te ambitieus en waarschijnlijk ben ik daar niet zweverig genoeg voor omdat ik een spirituele realist ben (ja, dat bestaat).

De ballast die ik als mens met me mee heb gedragen, draag ik niet meer. Hierdoor kan ik nu zeggen dat ik lief en licht genoeg ben geworden voor mijzelf en de geliefden om mij heen. Laten we het er maar op houden dat ik mijn best zal doen om te blijven ervaren, uitwerken en ontwikkelen. Pas wanneer ik mijn eigen lood in goud heb veranderd, kan ik anderen helpen en eerder niet.

Voor mij valt er niets (meer) te overtuigen of te bewijzen in de werkzaamheden die ik verricht, omdat ik 100% op mijn eigen spirituele werk vertrouw! De dualiteit heb zoveel mogelijk achter mij gelaten, omdat dit niet mijn eigen leven en niet mijn eigen wereld is.

Ondanks dat het met tijd en wijlen soms nog steeds lastig om als Sterrenzaad opgesloten te zitten in een mensenlichaam van vlees en bloed, leer ik er steeds beter mee omgaan. Voor degene die zich herkent in mijn verhaal, zal wellicht ook als Sterrenzaad in een menselijk pakketje van vlees en bloed aan het overleven zijn gegaan. Het ongeziene en ondergeschoven sterrenkind die alle talenten en gaven verborgen heeft weten te houden.

Aan jou kan ik vertellen dat het héérlijk voelt om als mens authentiek te zijn. Van de aarde heb ik mijn thuis gemaakt, waardoor ik me weer helemaal verbonden voel met de werking van het universum.

Kennismaken met de praktijk
Leesvoer

Ik hoop je te ont-moeten in welke vorm dan ook!
In Lak’ech van Heidy