Mijn naam is Heidy

Er is geen hamer of een sikkel waarmee ik mooie dingen kan bewerkstelligen omdat ik zelf het instrument ben waarmee gewerkt wordt. Al heel wat jaartjes werk ik als integraal & spiritueel coach en heb ik vele mensen mogen helpen bij hun spirituele groei en ontwikkeling. Velen noemen me kracht-vrouw, oer-vrouw, heks of kosmische strijder voor Vrijheid, Liefde & Licht. Dat ik dit kan uitstralen op anderen heeft een achterliggende geschiedenis van heel hard werken, oefenen, ervaren en zelf te genezen van de diepst beschadigde structuren. Ik heb een sterke band met moeder Gaia en vader Kosmos waarbij mijn ziel het wijze verbindingsstuk mag zijn van beiden. Het spirituele werk dat ik verricht bij anderen, pas ik vrijwel dagelijks op mezelf toe door verbonden te blijven met mijn eigen natuurlijke staat van zijn. Je zou kunnen zeggen dat ik trouw aan mijzelf ben, waardoor ik niet (meer) afhankelijk ben van goedkeuring, complimentjes of bevestiging van mijn persoontje. Als onderzoeker, verkenner en voorloper van het New Age tijdperk en het Grote Wakker worden ben ik op de hoogte van de symptomen, kenmerken en ontwikkelingen over de huidige spirituele en menselijke gang van zaken. Behalve dat ik werk met elementen uit de oudste natuurreligie, werk ik ook met elementen vanuit het nieuwste bewustzijn. Hierdoor kun je me gerust een oude heks in een moderne jas noemen en daar ben ik trots op.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is bloedlijnII.jpg
8 jaar

Vanaf de dag dat ik begrijpend kon lezen, was ik bijna dagelijks te vinden bij de plaatselijke bibliotheek met mijn neus in de boeken. Alle vragen die in mijn hoofd opkwamen zocht ik op en was ik gefascineerd tot het kleinste detail van ons bestaan. Heel belangrijk kinderonderzoek verrichte ik naar de mens, de kosmos, de dood en de Aarde. Waar kwamen de mensen vandaan? Bestaan er buitenaardse wezens of ruimteschepen? Zijn mijn ouders wel mijn echte ouders? Wat zijn sterren en waarom zijn deze er? Zitten er beestjes in het bloed waaraan je dood kan gaan? Hoe ziet de aarde eruit, plat of rond? Eigenlijk was mijn denken veel te groot voor een kinderbrein, maar ik kon het niet laten.

“Heidy vindt de vlieg die op het raam zit, veel interessanter dan de lesstof” Terwijl ik dat irritante etiketje in mijn nek voel prikken, hoor ik kinderen op de achtergrond terwijl er iemand zijn vinger opsteekt en vraagt of die naar het toilet mag. De leraar is iets op het bord aan het schrijven en staat met de rug naar de klas, hardop dingen uit te leggen die niet interessant genoeg zijn. Een vlieg landt op het raam en begint grappig te lopen, hoe kunnen vliegen op ramen lopen zonder eraf te vallen? Waarom kunnen wij dat niet dan? Hebben vliegen plak of zuignappen aan hun pootjes, waardoor dat mogelijk is? Opeens zie ik ietsje verderop een dode vlieg op de vensterbank liggen, ik reik uit en moet met mijn stoel op twee poten gaan hangen. Yes, hebbes! Deze gaat mee naar huis, en dan kan ik straks met ons pap zijn loep die pootjes bekijken. Met een superblij gezicht kijk ik naar mijn buurmeisje die ongeïnteresseerd terug kijkt, haar schouders ophaalt en een dodelijke blik op de vlieg werpt. Zorgvuldig stop ik de dode vlieg in een leeg trommeltje waar fruit in heeft gezeten. De leraar slaat met zijn stok op tafel en roept Heidy je bent er wéér niet bij!

Mijn hersens en manier van voelen veranderden niet naarmate ik ouder werd. Naar tevredenheid van anderen had ik me inmiddels aangepast en lachte ik om grappen waar ik geen snars van begreep of luisterde ik quasi geïnteresseerd naar de oppervlakkigheden waar andere jongeren zich mee bezighielden. Steeds weer opnieuw ging het mis in het contact leggen met anderen, waardoor mensen vaak boos op mij werden en ik niet kon begrijpen waarom. Niet alleen was ik sociaal onhandig te noemen, maar het leek wel alsof ik vanuit de juiste intentie keer op keer de plank volledig missloeg. Je begrijpt dat ik in plaats van te ontwikkelen tot een mens met zelfvertrouwen, een uit-elkaar-gerukte jong volwassene was geworden die in twee complexe werelden leefde.

Door mijn ‘moeilijke’ hersenen ga ik veel te diep op de materie in, maar gaat het denken en contextuele lijnen leggen binnenin mijn hoofd heel erg snel, terwijl ik traag ben in het verwoorden van wat ik bedoel te zeggen. Een aantal jaren voor mijn dertigste heb ik de bodem aangeraakt en mijn dieptepunt bereikt waardoor ik in paniek, met hypochondrie, hartkloppingen, ernstige slaapproblemen en totaal uitgeput bij de huisarts zat te huilen. Deze hoorde mijn verhaal aan en hij stelde een persoonlijkheidsonderzoek met intelligentietest voor. Daaruit kwam naar voren dat ik bovengemiddeld intelligent en contextueel hoogbegaafd was. Van de term HSP had men destijds nog niet van gehoord waardoor ik de stempel adhd met ‘autistische’ kenmerken meekreeg. Met een receptje rustgevende pillen en een verwijsbriefje voor een psycholoog werd ik weer naar huis gestuurd. De pillen heb ik overigens nooit genomen, want door de hypochondrie was ik banger voor de bijwerkingen dan voor de kwaal zelf. Dus ben ik kei hard aan de slag gegaan met de dingen voor mijzelf op een rij te krijgen door middel van zelfhulpboeken, psychologen, energetisch healers, trainingen, workshops, scholing & opleiding.

De buitenkant van iemand zag er zo anders uit dan wat ik zag en voelde bij die persoon. In mijn jongere jaren was het een absolute NO GO om over gevoelens en emoties die ik bij anderen voelde te praten. Waarom lach jij? Je bent toch verdrietig? Achteraf gezien begrijp ik natuurlijk dat alles met elkaar samenhangt, maar geloof me dat ik mezelf een incompleet mens voelde, omdat er niets meer klopte aan mijzelf. Mensen vonden mijn penetrante blik en moeilijke vragen echt niet fijn (wat ik nu kan begrijpen 😊) waardoor ik voor mijn gevoel voornamelijk tegen ‘afwijzing’ aanliep. Automatisch ging ik me aanpassen naar het gewenste normatieve en dat was de enige manier voor mij om te kunnen ‘overleven’. Het coping-mechanisme was mijn houvast om van tactiek veranderen, of terug te vallen op het bekende en vertrouwde. Dat was mijn eigen unieke manier om te begrijpen wat er gaande was en om sociale vaardigheden aan te leren. Bepaalde vormen van ‘autisme’ of hoogbegaafdheid bij meisjes worden bijna nooit of veel te laat gediagnosticeerd, omdat zij zich geweldig goed kunnen aanpassen. Voor mij geldt dat ik een soort whizzkid was die alles zag en begreep wat er gaande was in de wereld, maar niets begreep van mensen. Dat dit nu Nieuwetijdskind of Sterrenzaad wordt genoemd vind ik meer vriendelijke benaming dan autisme. Deze vorm is absoluut niet de gehandicapte of beperkte vorm, maar een gave die deze oude wereld nog niet begrijpt of kan begrijpen. Je zou mij een soort voorloper of verkenner kunnen noemen van deze mensenkinderen die nu massaal diagnoses krijgen van hetzelfde kaliber.

Eenmaal volwassen leken alle tijdlijnen door elkaar heen te schuiven en was het leven één grote chaos geworden, waarbij ik alle ballen omhoog probeerde te houden. Ik deed ik alles tegelijkertijd en vele dingen liepen naast elkaar, zoals werken in een slagerij, tegelijkertijd spiritueel ontwikkelen, massages geven op een zolderkamertje. Daarna tegelijkertijd studeren en werken bij jeugdzorg om ook nog in de avonduurtjes yogalessen te geven in een buurthuis, te koken voor vrienden, twee kinderen opvoeden, anderen helpen en begeleiden, luisterend oor bieden, sterfprocessen begeleiden, onderzoek verrichten naar de wereld, illuminatie, zelfhulpboeken lezen enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts. Vraag me niet HOE, maar ik heb het voor elkaar gekregen!

Tot de dag dat ik een bijna fataal auto ongeluk kreeg en op vrij brute wijze ‘Wakker’ werd geschud. Het werd tijd om te stoppen waarmee ik bezig was! Dus moest ik mezelf onder ogen komen om naar de spiegels te kijken die ik in mijn leven gepresenteerd kreeg. Wie was ik zonder illusies, zonder al die buitenkantjes, zonder masker, zonder gepijnigd ego en zonder aanpassingsgedrag of copingsmechanisme. Wie was Heidy werkelijk achter de zogenaamde onkwetsbare buitenkant en wat wilde ze eigenlijk zélf? Dit hele zelfonderzoek was een pittige klus waarbij ik laag voor laag alle schaduwen van mijzelf onder ogen ben moeten komen. Deze ‘wedergeboorte’ zorgde ervoor dat ik weer volop toegang kreeg tot de gaven en talenten die ik vroeger als kind al bij me droeg. Daarbij ontdekte ik de sleutel tot ware zelfbevrijding van alle kettingen waaraan ik dacht vastgeketend te zitten. Stap voor stap heb ik mezelf genezen van vrijwel alle kapotte emotionele en mentaal opgebouwde structuren!

Wanneer je me nu als mens leert kennen, zie je helemaal niet van hoe ver ik heb moeten komen en welke weg ik heb moeten bewandelen om mijzelf in deze wereld te gaan begrijpen. Authentiek, soeverein, vanuit mijn androgyne kernwaarden naar mijn bestaansrecht leven, ware de hoogste doelen die ik als mens wilde bereiken. Maar daarvoor moest ik (vreemd genoeg) éérst een imperfect mens durven te worden. De weg daarnaartoe is natuurlijk niet zonder slag of stoot gegaan want ik ben voor mijn gevoel door het slijk heen gegaan toen ik eenmaal besloot om mijn schillen te laten vallen. Daarin heb ik boosheid, schaamte en walging over mijzelf gevoeld en vele oude verbitterde tranen eruit gehuild wat met een mooi woord ‘transformatieproces’ heet. Nou, aan mijn hoela hoor want het sterven van mijn ego voelde als een zes jaar durende karaktermoord!

En nee, ik hoef absoluut geen Verlicht of Opgestegen Mens te worden, dat is mij veel te ambitieus en waarschijnlijk ben ik daar niet zweverig genoeg voor omdat ik een spirituele realist ben (ja, dat bestaat). De ballast die ik als mens met me mee heb gedragen, draag ik niet meer, waardoor ik nu kan zeggen dat ik lief en licht genoeg ben geworden voor mijzelf en de geliefden om mij heen. Laten we het er maar op houden dat ik mijn best zal doen om te blijven ervaren, uitwerken en ontwikkelen, zodat ik anderen daarmee vooruit kan helpen.

De weg die ik heb bewandeld, is de weg die vele ‘begaafde’ Sterrenzaden en Lichtwerkers te gaan hebben in de zoektocht naar zichzelf. Als het transformatieproces op een goede manier gebeurt met de juiste begeleiding en technieken, komt alle oude verrotte shit en de pijnlagen die binnenin ons opgeslagen zitten, heel gedoseerd los waardoor ze uitgewerkt kunnen worden. Bij elke uitgewerkte laag, ontstaat er een lege plek en wordt er ruimte vrijgemaakt voor het stukje talent die we als Sterrenzaad of Lichtwerker altijd al in ons droegen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik éérst iets zelf volledig onder de knie wil hebben, voordat ik anderen daarmee ga begeleiden. Je zou me dus een geschoolde ervaringsdeskundige kunnen noemen die werkelijk weet wat ze doet.

Voor mij valt er niets (meer) te overtuigen of te bewijzen in de werkzaamheden die ik verricht, omdat ik 100% op mijn eigen spirituele werk vertrouw! De 3D dualiteit heb zoveel mogelijk achter mij gelaten, omdat dit niet mijn eigen leven en niet mijn eigen wereld is. Ondanks dat het met tijd en wijlen soms nog steeds lastig om als licht- en liefdesziel opgesloten te zitten in een mensenlichaam van vlees en bloed, leer er steeds beter mee omgaan. Voor degene die zich herkent in mijn verhaal, zal wellicht ook als Sterrenzaad of Lichtwerker in een menselijk pakketje van vlees en bloed aan het overleven zijn gegaan. Het ongeziene en ondergeschoven Sterrenkind die alle talenten en gaven verborgen heeft weten te houden of nooit heeft kunnen ontwikkelen.

Aan jou kan ik vertellen dat het héérlijk voelt om als Mens authentiek te zijn en als Sterrenzaad van de Aarde je ‘thuis’ te maken.

Ik hoop je te ont-moeten in welke vorm dan ook!
In Lak’ech van Heidy