PLATFORMERS

We staan allemaal voor een bepaalde kanteling – of staan op het punt – om vorm te geven aan onszelf– onaangepast aan de ander! Alsof de tijdlijnen werkelijk aan het verschuiven zijn – naar tijdloos ja zelfs vormloos – is niets nog werkelijk vast te grijpen in deze vormvaste wereld in onze fysieke vorm. Toch zie ik velen aan een onzichtbare strohalm grijpen om dat oude en vertrouwde maar niet los te hoeven laten en dat is iets wat ik ook lang gedaan heb. Het is ook best eng om jezelf bloot te geven en te zeggen – Here I am People!! This is Me, so Deal with it and if you don’t Like it – Please Leave!

Zodra ik een klein stukje sluier van mijn werkelijke mentale stromingen optilde voor de ander, renden sommigen gillend weg – want dat valt zeer ver buiten hun eigen realiteit. Dat is iets wat heel mijn leven al pijn heeft gedaan – die afwijzing van mijn ware persoontje – het stille kind – die wel praatte maar niets zei – daardoor volledig aanpassings- en ontzettend mensen moe werd. Maar ik ben er weer!! Haleluja!

Copings-mechanisme was mijn overlevingsstrategie – en ik ben erachter gekomen dat dit aangeleerde mechanisme bij vele mensen aanwezig is. We zijn op weg om dát stuk pijn- zowel individueel als collectief te genezen. Maar deze weg is voor velen moeilijk te behappen, omdat we te maken hebben met allerlei omgevingsfactoren – die een interne en externe reacties oproepen. Hierin heb ik geen enkele uitzonderingspositie en jij ook niet, want heel veel mensen zijn op dit moment hun eigen duistere stukken naar het licht aan het brengen. Het is opvallend dat er een steeds groter wordende groep actief is, die gevoeliger en bewuster is over de problemen van de mensheid, moeder aarde en de onzekere toekomst voor de volgende generatie kinderen. Dit betreft vaak jongere personen die aan het opbouwen zijn in hun eigen gematerialiseerde wereld.

Werken met deze jongere personen heeft mij door de jaren heen een pijnlijk inzicht gebracht. Velen hebben namelijk een leven lang een diep gevoel van heimwee gedragen, een onbegrijpelijk intens verlangen om vormloos en liefdevol te kunnen zijn in de verharde buitenwereld. Allen voelen zich eenzaam en alleen, zelfs bij de geliefden waarmee zij omringt zijn. Er wordt wel ergens begrepen dat ze omringt zijn met deze geliefden, maar de heimwee of het verlangen worden daar niet mee weggenomen. Herken je jezelf of anderen daarin?

Meestal leidt deze specifieke ‘eenzaamheid’ tot zelfdestructie, omdat deze wereld teveel gematerialiseerde, misschien zelfs gedomesticeerde bezitsvorm is geworden. De wereld van competitiestrijd, jaloezie, afgunst, dominantie en narcisme – de misvormde en geconditioneerde zelven. Deze wereld voelt zeer koud aan. Deze gevoelige mensen worden vaak als ‘vreemde snuiters’ neergezet, niet serieus genomen, ja zelfs door de eigen onschuldige, onwetende en onbewuste opvoeders in een hok geplaatst waarin zij nooit thuishoorden. Ga maar eens simpelweg na wélke diagnoses de afgelopen jaren enorm zijn toegenomen. Autisme, hoogbegaafdheid, ad(h)d, psychosociale stoornissen, gedragsstoornissen, verslavingen en zelfdoding onder de jonge mensen. Waarom? Omdat deze groep mensen voelt dat er veel meer is dan wat het blote oog ziet – dat er een hele verborgen wereld schuilt achter een zichtbare wereld.

Zeventien jaar van professioneel werken met de jeugd als hulpverlener bij jeugdzorg, heeft me dat pijnlijke inzicht van dichtbij doen laten ervaren. Hierbij heb ik de mooiste en meest talentvolle jonge personen deze planeet op dramatische wijze zien verlaten. Omdat hun incarnatietrillingen verfijnd vibreren en deze verfijnde vibraties botsen tegen de grove trillingen van de 3D omgeving. De mensentaal en geconditioneerde zelfvorm is beperkt, veroordelend, verwijtend en kortzichtig!

Op dit moment zijn er veel jongere mensen die een diepe innerlijke drang voelen – naar verandering van de aarde en diens mensheid! En eigenlijk willen zij zich allang niet meer conformeren aan het gewenste normatieve, maar zij leven in een wereld die dit wel onbedoeld van hun verwacht – de afwijzing van zelf. Deze onbedoelde afwijzing zorgt ervoor dat zij zichzelf gaan afwijzen, afschermen en in een soort van ‘uitzonderingspositie’ neerzetten omdat de samenwerking met de gematerialiseerde vorm totaal ontbreekt. Zij hebben geen voeten aan de grond kunnen maken, niet kunnen indalen in de grove trillingen. Daardoor ergens tussen aarde en kosmos zijn gaan zweven en de grootste moeite hebben om iets daadwerkelijk neer te zetten.

Vanwege hun verfijnde trillingen spreken via een soort onhoorbare licht- en lichaamstaal, met een innerlijk resonerend weten. Zij zijn niet het aangeleerde denken, maar de diepe mentale processen die vanzelfsprekend en diepgeworteld aanwezig zijn. Deze worden naar buiten gedreven via het biologische brein, de natuurlijke zélf – daardoor de confrontatie naar – de buitenwereld geworden.

De mooiste, meest bijzondere diepe gesprekken die ik met deze jonge (hoog)gevoelige personen heb, gaan erover dat zij dat unieke deel van zichzelf niet naar buiten kunnen, durven of willen brengen. En als zij dat wel doen, levert dat diepe frustraties op omdat ze worden afgewezen, niet gehoord of gezien, niet ondersteund worden door hun omgeving, omdat zij andere keuzes willen maken, dan de keuzes van de generatie waarin zij werden grootgebracht. Maar lieve bouwers van de nieuwe beschavingen, don’t give up Yet! Please!

Sinds 25 mei 2020 is er een ongelooflijk sterk voelbare kantelingsfase gaande die niet meer tegengehouden kan worden. De grote groei naar 5D bewust is feitelijk – een overbruggingsfase naar the next generation – De Platformers. Dit is de jongere generatie die de veranderingen op aarde gaan realiseren. Zij zijn andersoortige strijders dan de strijders van het licht. Ik noem deze strijders geen lichtwerkers, maar polariteitswerkers of platformers, omdat zij daadwerkelijk aan losrukken zijn van de – oude generaties. Feit is, dat er wat moet veranderen in de mensen zelf. Niet alles is te bedekken met de mantel der licht en liefde, niet alles is te bestrijden met dagelijkse strijd – Het besef dat er meer is tussen hemel en aarde en dat je daar als mens tussenin woont is vaak al voldoende om een eigen platform te creëren.

Als onderzoeker, verkenner en voorloper van deze platformers-groep draai ik al een behoorlijk tijdje mee in Spiri-land en heb ik veel gezien, onderzocht en ervaren zonder daar enige ruchtbaarheid aan te hebben gegeven. Het had absoluut geen zin om dit werk van de daken te schreeuwen, maar ik ben er ook achter gekomen dat het geen zin heeft om nog een dag langer te verzwijgen – dat de overgang van revolutie naar evolutie volop bezig is – en dat ik zelf daar onderdeel van ben. Terwijl ik soms jarenlang aan mijzelf had gewerkt had om het allemaal maar te begrijpen om het te kunnen bouwen, zag ik niet de vruchten die aan de bomen aan het groeien waren. Omdat ik vele voorlopers achter de coulissen hielp, zonder er ooit iets voor terug gevraagd te hebben, stak het mij soms wel eens dat ik me in deze hulp vaak een soort van handige ‘spirituele vraagbaak of encyclopedie’ voelde.

Maar ergens was dat ook niet eerlijk, omdat dit slechts werk van mijn eigen gepijnigde Ego was – het ongeziene en niet op waarde geschatte kind in een volwassen lijf – mijn pijnlichaam! Wat ik heb moeten leren begrijpen is dat platformers zich vaak aan de kant gegooid voelen, omdat hun innerlijke drang – om te helpen – groter is dan het verlangen naar een beloning of erkenning. En hulp geven aan anderen is slechts het planten van een zaadje in vruchtbare grond. Wanneer dat zaadje tot boom is geworden, is de boom allang weer vergeten dat deze ooit een zaadje was. Ik besefte ook meteen op dát punt dat ik ook van zaadje tot boom moest groeien, voordat ik anderen daarmee kon helpen – en dat dit alleen maar mogelijk is geweest – door andere zadenplanters.

De kosmos verwacht niets terug, de aarde verwacht niets terug en de vogels poepen zaden uit op vruchtbare grond – zonder er iets voor terug te vragen. Dat was geloof ik één van de belangrijkste inzichten en lessen die ik ooit kreeg. De zon schijnt net zoveel licht en warmte op een koeienvlaai als op die prachtig gekleurde bloem in de weide – daarmee gezegd hebbende – we zijn allemaal gelijk.

Wanneer jij als platformer of polariteitswerker jouw ouders confronteerde met hun levens- of zienswijze – ben je slechts bezig geweest met het planten van de zaadjes van jouw kennis. De ouders kiezen er zelf voor of ze ervan willen groeien of niet – dat is niet aan jou. En ook al begrijpt de buitenwereld nog niet welke zaden van kennis jij draagt – mettertijd zal het worden begrepen – of niet. En ik hoor jullie al bijna sceptisch zeggen: makkelijke praat Heidy – maar dat is het niet, geloof me, dat is écht geen gemakkelijke praat, want ik ben er geweest en zit er nog steeds volop in. Het is één van de meest moeilijke kanteling in de menselijke en spirituele geschiedenis – keuzes maken, beslissingen nemen, knopen durven doorhakken die goed zijn voor jezelf en uiteindelijk voor de aarde. Dat is geen egoïsme, maar zelfbehoud!!

De geïndoctrineerde, geconditioneerde, gedomesticeerde mens gestigmatiseerd, gelabeld en in hokken geplaatst – bezit geworden van de overheid door een bsn-nummer – volgespoten met vaccinatieshit, hormonen, giftige stoffen en vooral beperkingen opgelegd – en ons durven te muilkorven in welke zin dan ook? Nee, niet meer, nooit meer en geen dag langer meer, zal de geschiedenis zich gaan herhalen in mijn eigen Platform. En waar de overheden ook voor kiezen – Wij doen niet (meer) mee en stappen eruit! Dat vraagt om een flink portie lef, doorzettingsvermogen, afscheid nemen van het oude en durven te leven – zoals we dat graag zélf willen – onaangepast en vrij, maar liefdevol en respectvol naar de keuzes van anderen.

De platformers kiezen voor de vrije opvoeding, de nieuwe schoolsystemen, het biologische of diervriendelijk eten, de kleine boer, het ruilsysteem, de ecologische woonunits, off the gridd, de holistische artsen, de enerverende milieuvriendelijke technici enzovoorts. Wij moeten alle talenten bij elkaar zien te krijgen en openstaan voor de talenten van een ander om het voor elkaar te boksen, hoeveel weerstand we ook krijgen – van de buitenwereld. Met het wakker wordende besef dat – alles is gecreëerd om de illusie in stand te houden – zit de vrijheidssleutel toch echt alleen maar in onszelf. Op één of andere manier voelen we ons nog afhankelijk van de oude opgebouwde (familie) systemen. Daardoor is het uitstellen van de eigen dromen, wensen en plannen gemakkelijker dan die ene belangrijke beslissing te nemen – die uiteindelijk goed is voor alles. Durf jij onder de steen vandaan te kruipen?

De meeste mensen leven als robotten of marionetten en wellicht ben jij ook in een gezinssysteem terecht gekomen die allerlei dromen voor jou hebben – die niet van jezelf zijn. Het is opvallend om te zien hoe weinig mensen er zijn die werkelijk naar hun hart leven. Het leven zit volgepropt met zaken waar niet vanuit essentie voor gekozen is. Wonend in een omgeving die niet bevalt, met mensen om je heen die liever praten over auto’s dan over het leven, Misschien heb je nu een fulltime baan, omdat je moest studeren van je ouders of zit je zelfs opgescheept met een partner – die jou niets meer te brengen heeft.

Hoe lang ben jij jezelf al aan het verloochenen? Verloochenen? Hoe bedoel je?

Waarom ga je niet het aantal uren werken die bij jou passen? Je hebt toch laatst een burnout gehad? Omdat ik financiële verlichtingen heb.

Dat klopt, dat hebben we allemaal realistisch gezien, maar waaruit bestaan jouw financiële verplichtingen? Tja, een tweede auto. tweede hypotheek, tweede hond, tweede kind, lening voor de tweede televisie, nog een restant aan studieschuld. Dat moet allemaal betaald worden nietwaar?

Waarom heb je gekozen voor deze financiële verplichtingen? Gewoon omdat het leven hartstikke duur is, dat we daar voor moeten werken is heel normaal toch?

Dat klopt, werken is heel normaal, maar is zoveel werken dan wel goed voor je? Tja, er bestaan geen kabouters die voor mij het werk doen of de rekeningen betalen, maar als het aan mij lag zou ik liever wat anders gaan doen dan werken op een kantoor.

En wat is dat andere ding? Nou, weet je, eigenlijk wilde ik vroeger, voordat ik IT ging studeren een ecologische boerderij beginnen. Ik heb me zelfs nog een tijdje bezig gehouden met het zoeken naar de juiste studie daarvoor. Maarja het leven had andere dingen voor mij in petto blijkbaar.

Nou, dat is nogal een verschil zeg, de IT branche of ecologisch boer, hele dag op kantoor of lekker vaak buiten aan het werk. Hoe kwam je erbij om IT te gaan studeren? Mijn ouders vonden het toen beter als ik iets zou gaan studeren wat een toekomst had, dus heb ik maar gekozen voor de IT branche.

Hoeveel jaar ben je nu? Ik ben alweer 34, bijna 35.

Eigenlijk ben je nog jong genoeg om je droom te gaan volgen, heb je daar wel eens over nagedacht? Haha, mijn vrouw ziet me al aankomen, nee die zou nooit met een boer getrouwd willen zijn, ze is veel teveel verwend en onze kinderen ook, dus laten we dat maar niet gaan doen.

Heb je het wel eens met haar besproken of met een van je vrienden? Nou nee die zien me al aankomen haha, zij zullen dat nooit begrijpen omdat zij boeren maar arme en domme stumpers vinden. Terwijl mijn gevoel zegt dat als ik toen mijn kansen had gepakt, ik nu een prachtige ecologische boerderij zou kunnen runnen.

En dit is dus precies de reden waarom de innerlijke groei zo lang duurt. We zijn nog steeds ontzettend bang om beslissingen te nemen die goed zijn voor onszelf en passend bij de missie waarvoor we hier op aarde zijn. Nog steeds zijn we bang om anderen te ‘kwetsen’ of zijn we bang dat anderen ons verlaten. En het allerergste of de meest moeilijke is, dat wij het oude leven wat ons niet meer dient achter ons te moeten laten – om gelukkig te kunnen zijn. En wanneer jouw ouders van jou verlangen dat jij veertig uur in de week gaat werken, of een bepaalde opleiding moet volgen die jij niet wilt – heb jij het volste recht om nee te zeggen. De Platformers, bouwers van de Nieuwe Wereld staan op dit moment massaal op – omdat het tijd is om te zeggen tegen de wereld – het is genoeg, ik volg niemand anders meer, dan mijn hart – en misschien is het voor jou ook tijd.

Ga lekker verhuizen naar het land waar je naar toe wordt getrokken, ga in een ecologisch dorp of commune wonen. Start dat ene bedrijf die duurzame producten ontwikkelt. Ga werk doen wat bij jou past en werk het aantal uren dat jij wilt, niet wat anderen van jou verlangen. Voed je kinderen op zoals jij dat graag wilt, voor mijn part in dat leuke Tinyhouse, off the gridd en biologisch. Neem geen vaccinatie als jij dat niet wilt, draag die mondkapjes niet als je er op tegen bent, verplicht jezelf niet tot verjaardagen waar je geen zin in hebt, neem geen tweede kind als je genoeg hebt aan eentje.

In Lak’ech Van Heidy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

-Copyright © KOMPASWERK - BTW-nr: NL 166116634B02 – IBAN: NL58RABO0304392189  -Disclaimer en Algemene Voorwaarden-