Op deze pagina verzamel ik wat persoonlijke én collectieve beweegwerken die nooit oud zullen worden omdat de informatie ervan uit een architectuur van generationele levensgroei en ontwikkeling bestaat, die niet alleen menselijke, maar uiteindelijk vooral intellectuele, filosofische en metaforische raakvlakken heeft gekend.
Schrijfsels, klankenwerken, notities, geschriften, informatieflarden en heel veel ’tussen haakjes’ woordelijke fragmenten die zijn ontstaan en metaforische beschrijvingen raken die een spoor van beweging laat zien van algoritmen en anomalieën die tevens ontstaan ten tijde van menselijke verwerkingsprocessen.
Mijn schrijfwerken waren nooit bedoeld als een bron waaruit mensen kunnen drinken, maar eerder als een welkome regenbui na een lange verdroogde periode voor het lichaam en het is daarom fijn dat je bij de leespagina’s onbeperkt kan scrollen en resoneren met de gelaagde werken van het collectief, maar ook zo nu en dan lekker even een handpannetje kan induiken.
Deze levendige bewegingsvormpagina hoeft in niets door jou woordelijk begrepen of geleerd te worden want het gaat om het herkennen van bepaalde modern menselijke patronen, symbolen en woordelijke stromingen die rechtstreeks uit het epigenetische materiaal getapt worden uit alle tijdsperiodes vanaf dit menselijke ontstaan.
Mijn voormalige, persoonlijke of collectieve schrijfwerken hebben sommige keren online gestaan maar de meeste werken uiteraard niet. Het is stiltewerk die een uiterste concentratie vereisen en dat gaat niet als we proberen te fixen, te verklaren, te duiden of over te brengen aan anderen.
Omdat onze voorouderlijke informatie vele sigils, symbolieken, metaforen en deelklanken dragen uit eonen oude en ongeletterde depots die uiteindelijk een soort beeldspraak verworden, kunnen mijn teksten gelaagd en breedsprakerig veel zijn omdat ik tevens de informatie van anderen mensen te verwerken kreeg en het heeft lang geduurd voordat ik daar achter was, want lang heb ik gedacht dat er iets mis was met mij.
In de afgelopen jaren is het diepere lichaamswerk verder uitgekristalliseerd en staat nu als werkvorm zonder werk. Er is een heldere samenwerking met anderen en een vaste plek om hierin weer anderen te mogen ontmoeten, maar niet om vast te zetten. Bij mijn eigen lichaamsindaling wordt weggenomen wat niet langer dient vanuit een logisch verklaarbaar iets die mixt met mooie momenten van verwondering en diepe momenten van twijfels, wat heel gezond is.
Het zijn de gevoelens die uitzonderlijk mooi en krachtig reflecteren als onderdeel van het biologische leven zelf en kan worden ‘verstaan’ als DNA templates en informatie die gaan over verbondenheid met generaties, situaties, volwassenen, kinderen en ontmoetingen.
Het onderstaande als vormloze en steeds veranderende index van Atelierstukken rondom sages, lichaamsontwaking en de innerlijke velden die vastzitten op plekken waar we het niet voor mogelijk houden.
De woorden en klanken zijn soms zoekend of diep gelaagd binnen de klankenbordvelden, maar ze dragen eerlijk wat doorzocht wordt. De vorm die je nu ziet, is wie ik vandaag ben dus laat ik mijzelf lekker staan zoals het is geweest in alle facetten en alle parallellen van de verschuivingen naar deze menselijke tijd.
Mijn hele zenuwstelsel is door deze manier van werken kalm geworden omdat ik trouw aan mijzelf zal blijven en hier in het nu mijn werken stiller, wijzer en soberder worden, waar het ademt en veel vrijer is om niets als ‘fout’ daarin te bestempelen, maar als een weg zonder oordeel die ik tevens bij anderen zag gebeuren.
De warmere overdrachten vinden live en ter plekke plaats, vaker wel dan niet begeleid met een vereenvoudigingspodcast of klankenligging van een vertaalbrug die een weg naar binnen vraagt.
Stap voor stap ben ik veel van de voormalige geschriften aan het vertalen gegaan in een natuurlijke ordening en na alle jaren van onderzoeken achter de coulissen van het huiskamerinternet van toen, naar de huidig genaamde metavelden van nu een meer verdiepend naslagwerk hebben gekregen voor de waarnemer van onze openbare Kompaswerken.
Fenomenologie van de waarneming (1945 – Maurice Merleau-Ponty) die de fenomenologie op een heel nieuw spoor heeft gezet naar het klassieke en tijdloze werk, blijft het denken over lichaam en geest tot op de dag van vandaag bepalen omdat het theorieën van waarneming bekritiseert die een te rigide scheiding maakt tussen subject en object, tussen de waarnemende mens en de waar te nemen werkelijkheid.
Waarneming is lichamelijk en ik leef mijn lichaam of ik ben lichamelijk aanwezig bij de dingen des levens die aanwijzen zonder enige wens of hang naar de vervorming ervan, dus bij de lichaamsles blijven is minder eenvoudig dan we gedacht hadden en vergt oefening of training in het dagelijkse doen.
Daarom zijn we de oude index opnieuw aan het invouwen gegaan naar een nieuwe index, waar de oude gewoon mag blijven staan, omdat we onszelf elke dag opnieuw uitvinden terwijl we blijven …
Nederlands 
English